NADARÍN

Nun recuncho perdido do mar vivía feliz un banco de peixes. Todos eran vermellos. Só un era negro como a cuncha dun mexillón. Nadaba mellor có resto dos seus irmáns e irmás. Chamábanlle Nadarín...
A historia de Nadarín, como todos os libros de Leo Lionni, invita a pensar e a aprender valiosas leccións vitais. O valor da diferenza e o respecto a quen -por cultura ou aspecto físico-non comparte as características comúns, reflíctese nas primeiras páxinas deste clásico da literatura infantil de todos os tempos.
Máis aínda, a superación dos medos propios, a forza
de vontade para gozar do que nos rodea malia as adversidades que se presenten e a solidariedade cos nosos semellantes, tamén se plasman neste relato de gran calidade estética, de frases curtas cheas de figuras retóricas sutís e suxerentes. E como emblema da obra, unha mensaxe para os lectores: a unión fai a forza.
Destaca a orixinalidade da proposta estética de Leo Lionni neste álbum datado en 1963 que, aínda co paso do tempo, conserva toda a súa frescura. Cunha técnica semellante ás “manchas de cor”, recrea un universo mariño repleto de movemento e de riqueza cromática.