LOVECRAFT, VI. FUNGOS DE YUGGOTH. POEMAS IMPÍOS

En Leng, onde os picos rochosos se erguen agrestes e espidos baixo estrelas frías vedadas á visión humana,
atravesa a escuridade un só feixe de luz cuxos distantes raios fan murmurar rezos aos pastores.
Contan, aínda que ninguén estivo alí, que vén
dun faro sobre unha torre de pedra, onde o último dos Anciáns vive en soidade, falando co Caos co bater de tambores.
A Cousa, murmuran, leva unha máscara de seda
amarela, cuxos estraños pregues semellan ocultar
un rostro que non é deste mundo, aínda que ninguén pregunta cales son eses trazos que sobresaen tras eles.
Moitos, na primeira infancia da humanidade,
dirixíronse a esa luz, mais o que atoparon, ninguén o saberá nunca.Poema XXVII – O Faro do Ancián